Słynne cytaty i powiedzenia o kawie “To niesamowite, jak świat zaczyna się zmieniać oczami filiżanki kawy.”-Donna A. Favors “Przygoda w życiu jest dobra; jeszcze lepsza konsystencja kawy.”- Justina Chen “Druga filiżanka kawy nigdy nie jest tak dobra jak pierwsza.” – Theodore Roosevelt 98. „Miłością zmieniaj świat To jest najlepszy czas Nie pozwól, aby zgasł Żar, który w sercu masz” – Kombi „Miłością zmieniaj świat” 99. „Jedno serce wystarczy do życia. Na miłość to za mało.” Mirosław Welz. 100. „Nie ma bardziej szczerej miłości niż miłość do jedzenia.” George Bernard Shaw . zebrała Jun 20, 2023 - Świat jego oczami shared a photo on Instagram: “#kobieta #cytaty_opisy_teksty #oczamimężczyzny #polskakobieta #cytatdnia #oczamimezczyzny #cytatypl…” • See 3,918 photos and videos on their profile. Apr 3, 2022 - 6,312 Likes, 144 Comments - Świat jego oczami (@swiat_jego_oczami) on Instagram: “#milosc #mężczyzna #kobieta #cytaty_opisy_teksty #oczamimężczyzny #polskakobieta #cytatdnia…” Nov 6, 2020 - Świat jego oczami na Instagramie: „#milosc #mężczyzna #kobieta #cytaty_opisy_teksty #oczamimężczyzny #polskakobieta #cytatdnia #oczamimezczyzny #cytatypl #polskiecytaty…” Ponieważ ci ludzie mają wystarczająco duże doświadczenie i kompetencje, by nauczać o życiu. I o nas samych. W tym wpisie zebrałem niesamowicie potężne cytaty, które pomogą wzmocnić pewność siebie każdemu człowiekowi. Wyjątkowość tych cytatów polega przede wszystkim na tym, że odkrywają one prawdy, które przez . Cytaty psychologiczne Strona Główna Cytaty Carl Rogers – „Bycie empatycznym to widzenie świata oczami drugiego, a nie widzenie własnego…” – Cytaty „Bycie empatycznym to widzenie świata oczami drugiego, a nie widzenie własnego odbitego w jego oczach.” – Carl Rogers Komentarz do cytatu: ☑ Empatia, umiejętność odczuwania emocji drugiej osoby i przyjęcia jej perspektywy, była kluczowym pojęciem dla Stworzył on innowacyjną ścieżkę terapii skoncentrowanej na kliencie. Warunkiem skutecznego leczenia było w niej pełne doświadczanie przez terapeutę rzeczywistości osoby, z którą pracuje. ☑ Wydawałoby się, że zdolność do empatii jest czymś naturalnym, jednak na co dzień często doświadczać możemy jej braku. Opowiadając o sytuacji, która sprawiła nam przykrość, zamiast wysłuchania otrzymujemy rady, o które nawet nie prosiliśmy. Zamiast próby wczucia się w nasze emocje- ocenę postępowania. A jakie są Wasze doświadczenia z empatią i jej brakiem ze strony innych? Wylosuj kolejny cytat psychologiczny: Chcesz więcej psychologicznych treści? Przeczytaj nasze najnowsze artykuły! Efektywne myślenie Adrianna Lipiarz 1 sierpnia 2022 Emocje i stres Adrianna Lipiarz 25 lipca 2022 Efektywne myślenie i szybka nauka Adrianna Lipiarz 6 czerwca 2022 Władysława Jaworska, wielka pasjonatka i nieoceniona badaczka twórczości Tadeusza Makowskiego, w latach 50. XX wieku w jednym z paryskim antykwariatów natrafiła na spisany odręcznie pamiętnik artysty. To musiało być szalenie fascynujące, móc znaleźć tak bezcenny, autoryzowany zbiór informacji o malarzu i z każdą kolejną stroną odkrywać jego życie, poznawać go, rozumieć, współodczuwać. „Pamiętnik” został zredagowany i po raz pierwszy wydany w 1961 roku, a ja z dumą trzymam w rękach właśnie to I wydanie, które, przy odrobinie szczęścia, można nadal zakupić na aukcjach internetowych. Tadeusz Makowski, „Autoportret”, 1917-1921, Muzeum Narodowe w Krakowie Pragnąc opowiedzieć Wam o mojej wielkiej fascynacji „Pamiętnikiem” i o miłości do Makowskiego, czuje się zobligowana do nakreślenia, przynajmniej skrótowo, kim był ten artysta, zwłaszcza, że na pewno część z Was posiada jedynie mgliste lub fragmentaryczne pojęcie o jego twórczości. Na dźwięk jego nazwiska wielu reaguje momentalnie skojarzeniem z dziecięcymi, teatralnymi kukiełkami, które zdominowały jego sztukę od lat 20. XX wieku. Jest to oczywiście skojarzenie słuszne, ale warto wiedzieć, że Tadeusz Makowski był twórcą niezwykle ambitnym i jego malarskie poszukiwania związane były z wieloma zagadnieniami i ścieżkami artystycznymi. Tadeusz Makowski, „Pejzaż bretoński ze studnią”, 1913, Muzeum Narodowe w Warszawie W szalenie telegraficznym skrócie: Makowski urodził się w 1882 roku w Oświęcimiu, jednak całą swoją młodość spędził w Krakowie, gdzie przeprowadził się w czasach gimnazjalnych wraz z resztą rodziny. Był bardzo ambitny: studiował filologię polską, filozofię, a także równocześnie uczęszczał do ASP w Krakowie, gdzie dojrzewał artystycznie pod okiem Stanisławskiego i Mehoffera. Tych dwóch wielkich malarzy wywarło na młodym Tadeuszu bardzo wielki wpływ, co łatwo dostrzec w jego pracach z czasów studenckich. Makowski, po studiach przeprowadził się do Paryża i w mieście tym spędził większość swojego życia. Jego pierwsze paryskie prace to przede wszystkim dzieła inspirowane twórczością Puvis de Chavannesa oraz malarskie (bardzo udane) próby kubizowania przestrzeni, malowane pod wpływem Picassa oraz Braque’a. Pomimo przychylnych głosów krytyki, Makowski szybko porzucił jednak modną stylistykę awangardową i postanowił zwrócić się do natury i człowieka, a więc do sztuki klasycznej, figuratywnej. Tadeusz Makowski, „Dzieci na podwórku wiejskim „, 1926, Muzeum Narodowe w Warszawie Wydaje mi się, że w tym umiłowaniu człowieka i nieustannej potrzebie pielęgnowania w sztuce „pierwiastka ludzkiego”, kryje się najważniejsza filozofia Makowskiego. On nieustannie chciał być blisko drugiej osoby, pragnął ją poznawać, przypatrywać się jej i docierać do miejsc, które, na pozór, wydają się zupełnie niedostępne. Malarz upodobał sobie zwłaszcza świat dziecięcej wyobraźni, z wielką empatią przedstawiając małe i płochliwe istoty o wielkich, przestrasznych oczach. Te dziecięce obrazy będą się zmieniać i z biegiem czasu przyjmować coraz to inną formę, począwszy od realistycznych portretów, aż po zgeometryzowany, ekspresyjny świat dziecięcych kukiełek. Artysta poświęcał się sztuce bez wytchnienia, nieustannie poszukując swojej własnej drogi, swojego indywidualnego świata, w którym mógłby zawrzeć wszystko to, co cenił zarówno w sztuce dawnych mistrzów, jak i we współczesnych mu rozwiązaniach formalnych i technicznych. Tadeusz Makowski, bez tytułu, 1929, źródło: Polswissart O Makowskim mogłabym pisać wiele, ale myślę, że najlepiej będzie, jeśli teraz przemówi do Was on sam. Uważam, że dopiero „Pamiętnik” pozwala w pełni zrozumieć, jak wrażliwy i wyjątkowy był to człowiek. 16 lipca 1913 r. Smutek wewnętrzny nie opuszcza mnie od jakiegoś czasu. Jest coś skomplikowanego w mojej duszy, jakiś stłumiony dźwięk, jakaś parodia sprzecznych sił z jednego wyrastających źródła o jasnej wodzie z zamulonym dnem. Długie godziny walki o ciszę i ukojenie. Rano po świeżych chwilach snu weselszy promień słońca zabarwia mi myśl, wieczorem po długim dniu znużone ręce kładą się bezwładnie jak cienie drzew po drogach. 25 sierpnia 1913 r. W smutku przypominają mi się lata dzieciństwa. Najmilsze chwile, jedyne może. Potem przyjaźnie krótkie – długie. Wieczory burzliwe. Wichrem łamane drzewa. Jasne słońce w polu. Potem pęki zasuszonych kwiatów, skrywanych trwożliwie. Grono kolegów, przyjaciół. Cały świat serca – długi jak życie. Dziś mi smutno, kiedy myślę o przeszłości, o tym wszystkim, co gdzieś poza mną. Wyrwane chwile jak zerwane kwiaty, co powiędły. Wszędzie z tej jednej duszy trzeba coś zostawić. Wam, chwile miłe, wspomnienie dzisiaj poświęcam. I tym wichrom, które trwogą i tęsknotą karmiły moje serce. 5 września 1915 r. Ile jest uroku w spojrzeniach ulotnych nieznajomych osób. Kto nie zna siły oczu, poza którymi kryje się cały świat domysłów? Czasami lubię bardziej od innych te spojrzenia, których treści nie znam. Czytam w nich do woli i jak chcę – i wierzę, że są takie. Zauważyłem, że oczy moje zwracają uwagę. Czyżby tym, że są przeważnie smutne? Lubię odczytywać myśli, gdy malują się na twarzy. Taka rozmowa bez słów ma swoją wytworność i wdzięk. 9 września 1915 r. Ludzie nieinteligentni stają się chwilami nieznośni. Sądzą innych jedynie po fortunie i zewnętrznym stroju. Co może być niższego od tej miary, jaką przykładają drugim? Rażą mnie często te spojrzenia od głowy do stóp, które w mgnieniu oka stanowią o decyzji, czy warto z tym człowiekiem kilka słów zamienić. Cóż im mogę pokazać z siebie, kiedy na mnie patrzą? Nie posiadam niczego na sobie, co by ich mogło zająć. Toteż wolę się błąkać samotny po polach – i cieszyć się rozmową z naiwną przyrodą, w której nie ma bezmyślności i głupoty. 11 lipca 1916 r. Najmilsi są ci, którzy umieją być nieobecni. Obrazy, podobnie jak muzyka, powinny wywoływać rozmowy o sobie. Często myślę mimo woli, jak daleko odbiegają malarze w odczuwaniu piękna od innych ludzi. To mnie utwierdza w przekonaniu o istnieniu jedynej wartości w sobie samym. Tadeusz Makowski, „Dwoje dzieci z psem”, 1932, Muzeum Narodowe w Warszawie „Cały świat jest sceną” to pierwsza linia monologu postaci Jaquesa w sztuce Williama Szekspira „Jak wam się podoba”. Poprzez Jaques’a Szekspir zabiera publiczność w podróży przez cały cykl życia człowieka, ożywionego szczególnie przez wizualne obrazy różnych etapów życia elżbietańskiego. Słynny monolog jest również znany jako „Siedem wieków człowieka”. Monolog „Cały świat na scenie”, wygłoszony przez Jaquesa, akt 2, scena 7 Cały świat jest sceną, A wszyscy mężczyźni i kobiety to tylko gracze; Mają swoje wyjścia i wejścia, I jeden mężczyzna w swoim czasie gra wiele ról, Jego czyny trwające siedem lat. Najpierw niemowlę, miauczące i rzygające w ramiona pielęgniarki. Potem jęczący uczeń, z torbą I lśniącą poranną buzią, pełzający jak ślimak. Niechętnie do szkoły. A potem kochanek, Wzdychający jak piec, z żałosną balladą Do brwi swojej pani. Potem żołnierz, pełen dziwnych przekleństw i brodaty jak łajdak, Zazdrosny o honor, nagły i szybki w kłótni, W poszukiwaniu bańki reputacji Nawet w ustach armaty. A potem sprawiedliwość, W jasnym, okrągłym brzuchu z dobrym kapłonem, Z surowymi oczami i brodą o formalnym cięciu, Pełną mądrych pił i nowoczesnych przykładów. Szósty wiek przesuwa się W szczupły i obcisły pantalon, Z okularami na nosie i sakiewką z boku; Jego młodzieńczy pończoch, dobrze ocalony, świat zbyt szeroki Na jego skurczoną cholewkę i jego duży męski głos, Zwracając się ponownie w stronę dziecinnej góry, piszczałek I gwizdów w jego dźwięku. Ostatnia scena ze wszystkich, To kończy tę dziwną, pełną wydarzeń historię, To drugie dziecinstwo i zwykłe zapomnienie, Bez zębów, bez oczu, bez smaku, bez wszystkiego. (akt II, scena VII) W monologu„ Cały świat na scenie ”Szekspir widzi życie jako dramat rozgrywający się na scenie w teatrze. Każdy etap życia jest aktem w dramacie. William Shakespeare wiedział lub rozumiał wiele rzeczy. Wiedział o życiu monarchów i sposobie ich działania – o tym, co dzieje się w ich życiu prywatnym i publicznym; wiedział o niskim życiu w karczmach i tawernach w Londynie i znał życie wiejskiej ludności. Znał się na wojnie i dyplomacji i wiedział znacznie więcej. Jednak często wykorzystywał swoją specyficzną dziedzinę wiedzy – teatr – jako pokarm dla swojej poezji. Żadna z jego sztuk nie dotyczy teatru, chociaż w Snie nocy letniej w centrum znajduje się spektakl teatralny, aw Hamlecie znajduje się słynna gra-w-spektaklu, ale wykorzystuje teatr bardziej jako źródło obrazów. w języku jego sztuk – do tworzenia poezji. Robi to w kółko. Ten monolog jest prawdopodobnie jego najsłynniejszą poetycką aluzją do teatru, ponieważ jest to spojrzenie na całe życie jako sztukę. Oczywiście monolog tak naprawdę nie dotyczy teatru. Teatralne odniesienie to tylko sposób na wprowadzenie tego, co naprawdę chce przekazać Szekspir, czyli zarys drogi człowieka od urodzenia do grobu. Robi to wspaniale, od żywych obrazów zdrowego dziecka po bardzo smutne zejście w zapomnienie, „ oszczędza wszystko ” – starego człowieka, który nic nie zostało z życia. Idea życia mężczyzny jest tylko krótkie pojawienie się na scenie fascynowało Szekspira. Makbet widzi swoje życie w ten sposób – przechadzasz się i stresujesz na scenie, ale wszystkie te pasje i właściwie wszystko, co robisz w życiu, jest bez sensu, bo na końcu po prostu znikasz. Jak aktor cierpiący na scenie z powodu życiowych prób, z wielką pasją, a potem, po przedstawieniu, po prostu wraca do domu, by wrócić do normalnego życia. To w pewnym sensie idea religijna. Aktor odgrywający ludzki dramat jest tylko aktorem. Pod koniec spektaklu wraca do innego, trwalszego życia – życia pozagrobowego – a to, co zrobił na scenie, czyli w swoim życiu, jest tylko aktem. Prawdziwe życie wykracza poza to. CytatybazaJosé SaramagoKażdy ma taki świat jaki widzą jego oczy. Każdy ma taki świat jaki widzą jego oczy. Nieco podobne cytaty Tak pośniadwszy należycie, szedł do kościoła, gdzie za nimi nieśli w dużym koszyku srogi brewiarz, pięknie oprawny, ważący – tak dla swej tłustości, jak dla zamków i pergaminów – mniej więcej jedenaście pudów i sześć funtów. Tam słuchał dwudziestu sześciu do trzydziestu mszy: przez ten czas przebywał jego kapelan opatulony jak dudek i z oddechem zionącym bardzo przyjemnie, a to dzięki obfitemu przepłukaniu gęby sokiem winnym. Z tym mamrotał swoje pacierze i różańce, a tak uważnie je przebierał, że ani ziarenko nie upadło na ziemię. Gdy wychodził z kościoła, przywożono mu, na wózku zaprzężonym w woły, jeszcze kupę różańców świętego Klaudiusza, każdy wielkości dobrej czaszki ludzkiej; za czym, przechadzając się po krużgankach i ogrodach klasztornych, odmawiał ich tyle, że zapędziłby w kąt szesnastu pustelników. Owładnięty był tak mocno bezpośrednią radością z widzenia i pojmowania amor dei intellectualis Spinozy, że aż do późnego wieku patrzał na świat ciekawymi oczami dziecka, aby beztrosko cieszyć się rozumieniem powiązań. (...) ocena ta zależy głownie od stosunkowej biegłości robotnika, intensywności wykonywanej przez niego pracy. Raz ustalona skala ocena nie ulega większym zmianom. Dawno już uznano, że dzień pracy jubilera ma większą wartość niż dzień pracy zwykłego robotnika i każdy z tych rodzajów pracy zajmuje odpowiednie miejsce w skali wartości. Jeżeli ilość pracy wzrośnie lub spadnie od 1/10, 1/5 lub ¼ to w odpowiedniej proporcji zmieni się także względna wartość towaru Kruszcowa forma naturalna złota pozostaje powszechną formą ekwiwalentną wszystkich towarów, bezpośrednim społecznym ucieleśnieniem wszelkiej pracy ludzkiej. Pęd do tworzenia skarbów z natury nie zna granic. Ze względu na swą jakość, czyli formę, pieniądz nie zna granic, tzn. jest ogólnym przedstawicielem materialnego bogactwa, ponieważ jest bezpośrednio wymienialny na każdy towar. Ale jednocześnie każda rzeczywista suma pieniędzy jest ilościowo ograniczona, ma więc tylko ograniczoną siłę nabywczą. Ta sprzeczność między granicą ilościową a brakiem jakościowych granic pieniądza popycha wciąż zbieracza skarbu do syzyfowej pracy gromadzenia. Dzieje się z nim tak jak ze zdobywcą świata, który za każdym nowym podbojem zdobywa tylko nową granicę. Jak godzimy się na patologię, to utrwalamy patologię. Jeżeli normą jest patologia, to świat zwariował. Po upadku komunizmu nikt przecież nie twierdzi, że państwo ma kontrolować całe życie gospodarcze. Wszyscy zgadzają się, że gospodarka powinna być mieszana – z udziałem rynku, państwa i trzeciego sektora, czyli organizacji pozarządowych. Różnice dotyczą jedynie kwestii, jaki ma być kształt gospodarki mieszanej.(...) Szwecja, Dania, Finlandia, Korea Południowa to też małe kraje, które jednak nie poszły za wzorami z USA i odniosły sukces. Każdy z tych krajów ma odmienną miksturę państwa, rynku i trzeciego sektora. We wszystkich rząd odgrywa ważną rolę w takich dziedzinach, jak polityka przemysłowa, badania, edukacja, infrastruktura. Nikt nie uległ absurdalnej wizji zmniejszania podatków i redukowania roli państwa. Balcerowicz wcale nie musi odchodzić, on dobrze wykonuje to, co mu każe ustawa. Na jego miejscu każdy ekonomista robiłby to samo. Nie każdy, kto ma pieniądze, jest złodziejem! Musimy pomagać ludziom, którzy tworzą miejsca pracy. Każdy naród walczący o niepodległość ma szanse. Gdybyśmy patrzyli na to stosunkiem sił, nie byłoby dziś wolnej Gruzji, nie byłoby też zresztą wolnej Polski. Śmierć wcale nas nie dotyczy. Bo gdy my istniejemy, śmierć jest nieobecna, a gdy tylko śmierć się pojawi, wtedy nas już nie ma. Strona Główna > Moja kolekcja cytatów > 44 piękne cytaty, które same w sobie są jak dzieło sztuki Piękne cytaty dla ciebie | Fot. Bela Geletneky Zawsze lubiłem piękne cytaty. Takie, w których słowa układają się w magiczne zaklęcie. Nieco tajemnicze. Niekoniecznie pozytywne czy motywujące, ale za to uderzające moją duszę niczym młot mitycznego bóstwa (tak, mam na myśli Thora). Od czasu do czasu udaje mi się trafić na jakąś wyjątkową sentencję. Taką, która przez długi czas nie daje o sobie zapomnieć. Bawię się nią; tańczymy mentalny taniec, dzięki czemu moje życie wydaje się pełniejsze. I jakby odrobinę przyjemniejsze. Mam w swoim notatniku szczególne miejsce na piękne cytaty – oddzielone czerwoną przegródką, by zawsze wyraźnie widzieć, że tutaj znajduje się specjalna strefa. Dzisiaj chciałbym się podzielić jej zawartością z tobą. Piękne cytaty Oto moja kolekcja: piękne cytaty, które urzekły mnie bardziej niż cokolwiek innego na świecie (poza moją kochaną żoną oczywiście – jej nikt i nic nie pobije). Muszę jednak cię ostrzec, że moje postrzeganie piękna może się bardzo różnić od twojego. Niektóre z poniższych sentencji z pewnością nie przypadną ci do gustu. Może nawet pomyślisz, że jestem szalony, skoro tak bardzo zachwycają mnie poniższe teksty. Cóż, nic na to nie poradzę. Piękno to rzecz subiektywna. Każdemu może się podobać coś zupełnie innego. Nie ma w tym nic złego czy dziwnego. Niemniej mam nadzieję, że przynajmniej niektóre cytaty przyniosą ci choć w połowie tyle wartościowych przemyśleń, ile mi przyniosły. Pomyślałam, że najcudowniejszą rzeczą na świecie jest cień. Miliony ruchomych kształtów i zaułków cienia. Cień w szufladach biurek, w szafach i walizkach, pod domami, pod drzewami i kamieniami, pod powiekami ludzi, pod ich uśmiechami i jeszcze długie, bezkresne kilometry cienia po ciemnej stronie naszego globu. – Plath Sylvia, Szklany klosz Chciałabym być zdrowym drzewem, które mogłoby kiedyś spłonąć trawione mocnym ogniem. – Barbara Rosiek, Pamiętnik narkomanki Przyszło mi do głowy, że los to drabina, w której nie można pominąć żadnego szczebla, bo nie uda się wspiąć do góry, choć z pomijaniem szczebli byłoby o wiele szybciej. – Yoshimoto Banana, Moonlight Shadow Cóż za słowa! Z gracją kołyszą się na krawędzi braku znaczenia. – Gregory Benford, Wspaniała gwiezdna rzeka Nareszcie doszedłem donikąd i siedzę obok swego cienia. Kiedy się tak siedzi tylko z cieniem, wtedy jest się nigdzie i na pewno samemu. – Augustyn Baran, Gwiazda zagłady W głębi duszy nawet najbardziej cywilizowany człowiek pozostaje jaskiniowcem. – Marina i Siergiej Diaczenko, Armaged-dom Był czas, kiedy nas nie było – i nie sprawiło nam to przykrości. Czemuż więc kłopoczemy się chwilą, w której przyjdzie nam odejść? – William Hazlitt Nie popisuj się swoją wiedzą przed kimś, kogo nie znasz. Może się okazać, że pouczasz laureata nagrody Nobla w jego własnej dziedzinie. – David Brown, Najlepsze lata masz jeszcze przed sobą Osoba, która nie chce zaakceptować bólu i cierpienia, w rzeczywistości okalecza sama siebie, jest martwa, nie żyje naprawdę. Osoba, która stawia czoło rzeczywistości, odczuwa ból i cierpienie, ale żyje, rozwija się. – Valerio Albisetti, Dobrodziejstwo samotności Jeżeli kochasz życie, to nie marnuj czasu, bo to jest to, z czego życie się składa. – Benjamin Franklin Ten, który błądzi w ciemnościach, tęskni za światłem. Lecz gdy w końcu je odnajduje, zostaje nim oślepiony i sparaliżowany bólem. Tym właśnie jest prawda. Pewnego dnia twoje oczy oślepi jej blask i wtedy dowiesz się, czym jest wieczny mrok. – Ergo Proxy Rzeczy proste są zawsze najbardziej niezwykłe i tylko mędrcy potrafią je pojąć. – Paulo Coelho, Alchemik Człowiek nie jest stworzony ani dla chaosu, ani dla perfekcji. Jego racją bytu jest droga, która prowadzi od tego pierwszego do drugiego. – Andreas, Powrót Nie ma ważniejszego zadania, jak być miłym i pełnym uroku. Krzewić radość, promieniować szczęściem, rozlewać jasność na ciemnych drogach życia… Czyż nie jest to największa przysługa dla innych? – Wiktor Hugo Istnieje teoria, że jeśli ktoś kiedyś się dowie, dlaczego powstał i czemu służy wszechświat, to cały kosmos zniknie i zostanie zastąpiony czymś znacznie dziwaczniejszym i jeszcze bardziej pozbawionym sensu. Istnieje także teoria, że już dawno tak się stało. – Douglas Adams, Restauracja na końcu wszechświata Nasze życie zawsze pokazuje rezultat naszych dominujących myśli. – Soren Kierkegaard Czasami myślę, że najbardziej trzeba współczuć ludziom, którzy nie potrafią myśleć o czymś głębszym. – Douglas Coupland, Życie po Bogu Szlachetny człowiek wymaga od siebie, prostak od innych. – Konfucjusz Pozwolić sprawom płynąć – najprostsza z idei, ale najtrudniejsza do wprowadzenia w życie. – Ivan Hoffman, Tao miłości Uczeni wyliczyli, że jest tylko jedna szansa na bilion, by zaistniało coś tak całkowicie absurdalnego. Jednak magowie obliczyli, że szanse jedna na bilion sprawdzają się w dziewięciu przypadkach na dziesięć. – Terry Pratchett, Mort Jeśli moje przekonania są zgodne z logiką, triumfuję! W przeciwnym wypadku bez chwili wahania odrzucam logikę! – Wieniedikt Jerofiejew, Zapiski psychopaty Nie możesz wykluczyć niemożliwego, bo nigdy nie wiesz, czy twoja ocena możliwego i niemożliwego nie okaże się fałszywa w rzeczywistym wszechświecie. – Orson Scott Card, Cień Endera Wiem, że z pewnej perspektywy wszystko wydaje się przerażające i tajemnicze. Ale zastanów się nad wiecznością. Pomyśl, jeśli jesteś w stanie, o nicości, a wtedy wszystko, co istnieje wyda się cudem. – Philip Roth, Pierś Chęć stania się kimś innym jest marnotrawstwem osoby, którą jesteś. – Marylin Monroe Aby prawda przyniosła skutek, musi przeszywać jak strzała. A to musi boleć. – Wei Wu Wei Najpewniejszą oznaką pogodnej duszy jest zdolność śmiania się z samego siebie. Większości ludzi taki śmiech sprawia ból. – Friedrich Nietzsche Jeśli kiedykolwiek zamierzasz cieszyć się życiem, teraz jest na to czas. Nie jutro, nie za rok. Dzisiaj powinno być zawsze najwspanialszym dniem. – Thomas Dreier Ten kto za każdą cenę szuka sensu wszechrzeczy, zrozumiał już od dawna, że sensem szelestu jest szelest. – Gunnar Ekelöf, Absentia Animi Żadna normalna istota ludzka nie jest prawdziwie wolna, ponieważ prawdziwa wolność jest tak straszna, że tylko szaleńcy i święci mogą patrzeć na nią otwartymi oczami. – Terry Prathett, Piekło pocztowe Życie to banda włóczących się komórek, mających wspólny cel. – Joe Haldeman, Wieczna wojna Nie ukrywa się ziarnka piasku, zamykając je w sejfie, lecz umieszcza się je na plaży i każe ludziom szukać. – Celia S. Friedman, Obcy Brzeg Uderzyłam palcem u nogi o krągłe, ślepe kamienie. Nie zwróciły na mnie uwagi. Nie dbały o nic. Chyba były szczęśliwe. – Sylvia Plath, Ocean 1212-W Owoc nie jest rezultatem drzewa; drzewo jest rezultatem owocu. – Daniel Santos, Feng shui ciała Ciekawe, co czuje kropla deszczu, uderzając o powierzchnię kałuży? Co czułby liść dębu, lądując na Księżycu? – Andrzej Sikorski, Motyl na wieży Babel Różnica między filozofem a niefilozofem jest taka, że niefilozof buduje z myśli i uczuć świątynię, czym uniemożliwia dostęp nowym myślom i uczuciom (co najwyżej ozdobnikom), filozof zaś buduje nietrwałe konstrukcje, łatwo zburzalne, gdy przyjdą inne myśli, nowatorskie. – Piotr Billic, Czwarty wymiar Jedni widzą gwiazdy, inni przestrzeń między nimi. Zimno. – Lois McMaster Bujold, Uczeń wojownika Wiesz, jaka jest różnica między tragedią a komedią?! Tragedia wciąż nam przypomina o tym, jak życie jest ograniczone! Komedia mówi, że nie ma żadnych granic! – Jonathan Carroll, Muzeum psów Istnieje chyba taka możliwość, […] że w pewnym sensie wcale nas tu nie ma. – James Tiptree, Houston, Houston, czy mnie słyszysz? Świat przede wszystkim jest chaosem, a w chaosie kryje się mroczne sedno. – Lawrence Durrell, Kwartet aleksandryjski: Justyna Zaakceptowanie samego siebie może być najtrudniejszym zadaniem w całym wszechświecie. – Frank Herbert, Mesjasz Diuny Szczęście nie polega na przyjemności, lecz na pożądaniu, na pokonywaniu stawianych przeszkód. – Markiz de Sade, 120 dni Sodomy, czyli szkoła libertynizmu Potykając się, można zajść daleko. Nie wolno tylko upaść i nie podnieść się. – Goethe Lepiej zaliczać się do niektórych niż do wszystkich. – Andrzej Sapkowski, Krew elfów Życie jest jak pudełko czekoladek. Nigdy nie wiesz, co ci się trafi. – Winston Groom, Forrest Gump Kategorie: Moja kolekcja cytatów

świat jego oczami cytaty